...

باران خیال بند آمدن ندارد

نیمه روزی از اوایل آبانماه

دلم هوای "میل عجیب بوسه" می کند

چند نفر سر کوچه تابوتی را بدوش می کشند

دختری پنهانی مادرش می گرید

من می خندم!

نیمه روزی از اوایل آبانماه

دوباره تکرار می شوم!

ته لهجه ای داشتم

                         هنوز کمی دهاتی توی صورتم مانده بود

                         خوب که نگاه می کردی. می دیدی

                         آفتاب ار میان دو چشمم!

می دیدی دلم را

                         میان سینه ام.وقتی راه می روم!

هنوز پیشانیم رنگ حیاط خانه مان را داشت

خوب که نگاه می کردی. میدیدی

                         لرزش پاهایم را وقتی از سایه سار نگاه دیگران می گذرم!

-

حالا همه چیز عوض شده

رنگ صورتم هم.تو هم که رنگ به رنگ شدن را دوست داشتی.

حالا راحت حرف می زنم

                         و صدای کفشهایم را می شنوم. وقتی راه می روم!

اما دلم را نه...

دلم را هزار توی سینه ام می گزارم.حالا که شهری شدم!

-

از شهرمان که آمدم

دلم بوی گلهای قالی اتاقم را می داد

اما حالا نه...!

خواب و بیدارش که فرقی نمی کند. وقتی تمام آن بیداری ها مثل خواب می شود حالا فرقی ندارد که خواب باشیم و مثل بیداری بیایی. ومی آیی. با آن بلندای بالایت. کمی هم فرق کرده ای. ولی می آیی. اما نه بی حرف و حدیث. می آیی با ناگفته هایی که بجا مانده از بیداریمان. می آیی با قصه های تمام نشده خوابهایمان! ولی مادرانه می گویی. برای همین کمی فرق کرده ای. مثل رنگ موهایت.

هنوز هم می آیی.باز هم ساده و صمیمی. آرام هم می آیی. یا من خوابم سنگین است. سنگین بود. برای همین دیر بیدار شدم.ولی هنوز هم می آیی. کنار فواره های حوض که می نشینی تازه یادم می افتد که بیدارم و باید خودم را بخواب بزنم. می آیی و اینبار با ناگفته ها. که به دیگرانش گفتی. ولی مادرانه می گویی. بمن که می رسی!

هنوز هم می آیی. مثل چند شب پیش که آمدی.حرف هم زدی. دست در جیب پالتویت. این فواره ها هم که سرما را چند برابر می کند. چقدر هوا بیگانگی می کند با دستهایم!

چراغهای اینجا هم که همه کوتاهند. صورتم میدرخشد زیر نور سفیدشان. با قطر کوتاه این فواره ها، اشکهایم را می بینی. مثل من که دیدم. لرزش دستانت را. از گردش چشمانت فهمیدم بی قراریت را. پشت آنهمه شادی پنهانش کردی که من نبینم. ولی دیدم. دیدم که روی نیمکت سیمانی نشستی و دستت را از جیبت درآوردی تا گرم شود.

هنوز هم می آیی. می آیی و من خودم را بخواب می زنم. میبینم همه فواره ها خاموشند. نیمکت سیمانی خالی ست. هوا کمی سرد شده.بیگانگی می کند دلم با دست هایت.

چراغها را خاموش می کنم. ما سه نفر بودیم!!!

از عمد دیر نوشتم. خواستم گرمای شهریور هم بگذرد. ماه خوبی نیست. مثل خرداد می ماند. آذز هم. و اسفند شاید! پایانشان را دوست ندارم. مثل پایان قصه ها. که دلتنگ می کند آدم را. گاهی. مثل آخرین قصه ای که برایت خواندند. همان که چرایی اش بی پاسخ ماند. شاید! می دانم باور نکردی. نمی کنی هم. اما گفتم شاید کمی عذابت بدهد. بیقرارت کند. برای همین امروز نوشتم:

سلام،

حالم خوب است. نه کسالتی دارم و نه غصه ای. فقط مانده قصه ای که آنهم بی پایان تمامش کردم. از شبها نمی گویم که دلتنگت کنم. ولی روزها می گذرد. می شمارم. برای همین کمی دیر می گذرد.هفتصد و پنجاه و شش، هفتصد و پنجاه و هفت و امروز هفتصدو پنجاه و هشت!!!منتظرم تا به هزار برسدو آنوقت قصه هزارویک شب برایت بگویم. بشنوی بد نیست. یاد هم بگیر. شاید روزهایی که می آید بخواهی زمزمه شان کنی. و شبها شاید!

حالم خوب است. نه بی قرارم و نه دلتنگ. نه نسیم می خواهم و نه آوا. نه ترانه و نه آن مریم هایی که دوستشان ندارم.حساب نرگس ها هم که جداست. گلفروش می گفت چوب خطم پر شده. برای همین دیگر نمی خواهم قصه ای شروع کنم.راستش را بخواهی این قصه ها بیشتر به غصه می مانند.برای همین می گویم باور نکن.

حالم خوب است.همه چیز بر وفق مراد است. اما تو باور نکن!!!

من کم تحملم

وقتی همسرش شبها خواب معشوقش را می بیند!

-

دلم برای زن همسایه می سوزد

وقتی همسرش شبها

روی بام خانه سیگار میکشد و به عشق(های) سالهای جوانی اش فکر می کند!

-

روزگار غریبی ست...

عشق را نه در پستوی خانه، که در هم آغوشی شبانه باید جست!!!

خاصیت عشق این است!

... و خاصیت عشق این است.

مثل خاصیت چشمهایم. اینکه بی گدار به آب می زند. اینکه خیره ماند بلندی بالایت را. اینکه راه را از بیراهه نمی شناسد!

انگار قسم خورده همینجور هم بماند. خیلی اوقات هم با همین چشمهایم فکر می کنم. خیره به جایی که امتداد چشمهای تو هم نتوانست بفهمد کجاست. جایی هم نبود. نوستالژی عشق را داشت در گوری تاریک میان چشمانت خاک می کرد. و خاصیت عشق این است!

... و خاصیت عشق این است.

اینکه عاقبت سهم تو هم از این خیابان مال من شود. اینکه بی واهمه  سیگارم را روشن کنم و نگران حرف و حدیث پشت سرم نباشم. هرچند حالا پشت پنجره هیچکس با خاطراتش عشق بازی نمی کند و آتش شهوت هیچ سیگاری را روشن! و خاصیت عشق این است!

... و خاصیت عشق این است.

اینکه دلت هوری بریزد. وقتی از اینجا تا چند خیابان آنطرف تر کسی همه درختان را ببرد و تو برای قدم زدن بی بهانه بمانی. ولی...

بهانه نمی خواهد، اینروزها سیگارم همیشه روشن است!!!

... و خاصیت عشق این است.

...

تن عریان زن همسایه, با آن لبخند های...

حالم را از زندگی بهم می زند.

نه!

شاید هم نیامدم.

بیست و یکم اردی بهشت ماه سال یک هزار و سیصدو...

همین!

33 روز عاشقی.

نه شمارش ستاره ها تسکینم!

بیست سالم بود.باید مرد می شدم.تنهایی. هنوز هم بیاد دارم.اینکه بالای سرشت نشستم تا سردی دستانت را حس کنم.تکان پاهایت را. و افتادن سرت را.

بیست سالم بود. باید مرد می شدم.میان گریه های مادرم جایی برای بچگیهای من نبود.گم شدم.ناله های خواهرم و سکوت برادرم.راه را که نه! بیراهه را نشانم دادند.

حالا هفت سال می گذرد که میان این بیراهه ها می روم.بی هیچ حرفی از آن سالها.فقط گاهی گلایه ای شاید.

*

تو که نبودی.نه اینکه حالا هستی. نه! ولی حالا انگار بیشتر نیستی.یا جای خالیت پر رنگ تر شده.یا زندگی من کم رنگتر. نمی دانم. هرچه هست حالا بیشتر نیستی.

تو که نبودی مرد شدم.نه اینکه خودم می خواستم.نه! مجبور شدم.حالا گاهی دلم برای بچگی هایم تنگ می شوم. ولی چیزی نمی گویم.باید مرد بمانم.

تو که نبودی عاشق شدم.بی اجازه.ولی بعد برایت گفتم.یادت که می آید.آمدم بالای سرت.نشستم. گفتم.جوابم را هم دادی.انگار خوشحال بودی.توی خواب را می گویم.جایی که دیگر نبودی.نیستی هیچ جا هم.

ولی حالا انگار ناراحتی.چند وقتی می شود.وقتی می آیی خوب نیستی.توی خواب را می گویم.نکند عاشقی تمام شده ناراحتی؟ من که حرف آخرم را زدم!همانجا بالای سرت.چند روز پیش.اصلا" برای همین آمده بودم. من که کاری با کسی ندارم.آمده بودم حرف های آخرم را بزنم.آمدم تا نیایی. هر شب ناراحت و گرفته.توی خواب.

راستی دلم عجیب تنگ می شود. گاهی.این حوالی هم که نیستی تا بیایم و یک دل سیر گریه کنم.چه حالی می دهد.ولی شب که می آیی خرابش می کنی.

تو که نبودی. پسر خوبی نبودم.همه می دانند.حالا هم نیستم.مادرم می گفت از دستم ناراحتی. خودش هم هست.چیزی نمی گوید.وقتی رفتی انگار یادگاری سوی چشمانش را بردی.حالا هم که زبانش را.کمتر گلایه می کند.می خندد و گاهی.اشکی.پسر خوبی نبودم.نیست حالا هم.

تو که نبودی...

(حوصله نوشتن ادامه اش نیست)

نور، صدا، تصویر. کادر بسته شده. اتاق تاریک است. هیچکس نسیت. تنها تصویری مبهم است از سکانس آخر فیلمی که خوب میشد. نشد. طاقت نداشتی. بد بازی کردی. بلد نبودی. باختی. سکوی دوم. نقره ای شدی. سوار می شوی. دوربین ها روشن می شوند. فیلم بازی می کنی.تکاف می کشی. من یادت دادم. بازی کردن را. یاد گرفتی دوبل بازی کنی. کردی. مثل پارک دوبل. بد پارک میکنی. از کادر خارج می شوی. کارگردان کات می دهد. نوبت توست. بد بازی کنی عوض می شوی. عوضت می کنند. باید خوب بازی کنی. خوب بازی می کنم. اینروزها. می خندم هرکه می رسد. رو به همه دوربین ها. جاها عوض شده حالا. کارگردانی هم می کنم. گاهی. کادر را من می کشم. 

نور، صدا، تصویر. شب یلدا. ضبط می کنم. یکی می آید. یکی می رود. هر دو نقره ای. تمام کادرم نقره ای می شود. گیج می شوم. گیج می شوی. نگاه می کنی. کیوسک تلفن را. از پنجره. تلفن زنگ می زند. از کادر خارج می شوی. سراسیمه. کات.

فیلم خوبی نشد. خوب یازی نمی کنی. بلد نیستی. می بازی. سکوی دیگر. سوار می شوی. اتوبوس یواش می رود. حوصله ات سر می رود. صفه تلوزیون را نگاه می کنی. توی پنجره. جاها عوض می شود. نقش اول مرد می گوید: من اهل تلافی نیستم. من هستم. می گویم. نمی شنوی. کات. 

فیلم خوبی بود.خوب بودی. بودیم. فیلم هندی می شد وقتی می خواستیم اتوبان پایانی نداشته باشد. برای کارهایمان.

خوب بازی نکردم. بلد نبودم. راست راستکی خودم بودم و فیلم چیز دیگری بود. برای همین کارگردان عوضم کرد. عوضم کردی. مرد می خواست نقش اول مرد. نبودم. عوض شدم اما مرد نشدم. تو گفتی. برای همین زوج هنری ات را عوض کردند. عوض کردی. اخراجم کردند. می خواستند اخراجم کنند. از دانشگاه. نفهمیدی. نگفتم. دلم به بازی تو خوش بود. بازی می دادم دلم را. اخراجم نکردند. تو کردی. تازه فهمیدم باید فیلم بازی کنم. و کردم. هندی نه اما. به پائیز رسیدم. نمای دوربین عوض شد. حالا تو از پائین می آمدی. نگاه می کردم. از بالا. نمی دیدی. بازی می کردی برای خودت. بازی می کردم برای خودم. خارج از کادر. جای خوبی نبود پشت شمشادها. حالا هم نیست. از کادر خارج بودم. بازی می کردم ولی. یاد  گرفته بودم کمی.

می دانستم وقتی می آیی. می دیدیم. سربالایی ها را دوست داشتی. می گفتی. برای همین از پائین می آمدی. می بینم. نمی بینی. نمی بینی نقش اول مرد را. خودت را گول می زنی. گول می زدی گاهی مرا. از بالا می آمدی تنها. می خندیدی. می ریختی . عشوه. می ریخت. دلم. هوری!

نور، صدا، تصویر. باز هم پنج شنبه. پائین خیابان کادر باز می شود. می نی بوس سبز رنگ. ساعت یک و نیم. (فلاش بک : اتوبوس قرمز رنگ. ساعت سه و نیم). رنگ نمی خواهد. خودش رنگی ست. فیلم خوبی بود.

قسمت اول

قرار نبود فیلم بازی کنم. خبر نداشتم. به بازی ام گرفتند. گرفتی. همه چیز آماده بود. نور، صدا، تصویر. تصویر تورا که دیدم فیلم شروع شد. قشنگ بود. خیلی ها به تماشا نشستند و ما همینطور بازی می کردیم. نور، صدا، تصویر. و بعدها عشق. باید عاشقم می کردی. کردی. و شدم. هنوز هم شاید. می گفتم تو از بالای خیابان بیا و من از پائین. بعد وسط خیابان بهم می رسیم. مثل فیلم هندی. وقتی می رسیدی غوغا می کردی. اگر شب بود! همیشه هم بوسه هایت غوغا می کرد. دل مرا.

دلم می خواست تو از بالا بیایی و من از پائین. همیشه همین بود. گفته بودم. گفته بودم سربالایی ها برای من و سرازیری ها برای تو. اما حالا که این سربالایی ها تمامی ندارد. پیر می کند آدم را. راستی یادم رفت بگویم. موهایم دارد سفید می شود. نه مثل موههای تو که سفیدش کردی. راست راستکی سفید شده. خودم خنده ام می گیرد. خنده ام می گرفت. می گفتم دیدی فیلم هندی شد.  خنده ات می گرفت. می گفتی فیلم دوست داری. شبها نگاه می کردی. فردا هم که می آمدی تعریفش می کردی برایم. گوش می دادم. زل می زدم به لبهایت. می خندیدی. رژلب صورتی را دوست داشتم. می دانستی. بیشتر غوغا می کرد دلم را. می زدی. خنده ام می گرفت. خنده ات می گرفت. می خندیدیم. غوغا می کردی. اگر شب بود.

فیلم را دوست داشتی. نگاه می کردی. بازی هم. بعدها فهمیدم. ولی من نه. اصلا" بازی بلد نبودم. برای همین باختم. زندگی راست راستکی ست فکر می کردم. آخر هیچ چیز نبود. نور، صدا، تصویر. فقط عشق بود. همین. نمی دانستم که همین دارد کارگردانی می کند. می دانستی. خوب هم بازی می کردی. ولی من بازی نمی کردم. خودم بودم. خودم بودم که پنج شنبه ها را رنگ می کردم که تا شنبه دوام بیاورد. تا دوباره بازی کنیم. گاهی جمعه ها هم بازی می کردیم. یادم می آید. یواشکی. تازگی داشت.

فیلم نامه را خوب نوشته بودند. نوشته بودی. دوستم می گفت. چند باری سر صحنه آمده بود. وقتی شیرین بازی می کردیم. شیرین می شدی. شیرین بودی. فرهاد شدم. نبودم. قرار نبود بشوم. ولی شدم. شدم نقش اول مرد و فیلم شروع شد. شهوت که خماری چشمهایمان را می گرفت. کات می دادیم. من که نمی دانستم. تو کات می دادی. بی خبر من. بی خبر من فیلم نامه را نوشتی. خوب هم نوشتی. دوستم گفت. خودش بازی کرده بود. بلد نبود. مثل من. مثل من که بازی اول را باختم. زنگ زدم. ناراحت شدی. گفتی باید ببری. بردم. همه را. قهرمان شدم. خوشحال شدی. مدال که گرفتم. خنده ام گرفت. من که طلا دارم! طلا بودی. سکوی اول بودم. دوربین هم بود. تو نبودی و دلم گرفت. تنها جایی که دوربین بود و تو نبودی. اینجا را تنها بازی کردم. مثل حالا که تنها بازی می کنم و دلم میگیرد.

عشق در وقت وبا : نام فیلمی از مایک نوئل - محصول 2007

 قند توی دلت آب شد.

مثل وقتی قند بالای سرت می سابیدند!

- سرکار خانم...

اشتباه کردم

این همه شیرینی یکجا دل آدم را می زند

فرشته هم که نبودی تو.

- به عقد دائم آقای...

انگشتر که دستت کردم

باید زنجیر هم به پایت می بستم

- بنده وکیلم...

این حلقه آدم را بجایی بند نمی کند!

- برای سومین بار...

...

...

...

و هی قند توی دلت آب می شود...

معامله پایاپای شده این زندگی!!!

هرچه با این دستت بدهی  با آن دست میگیری و بعد میان دستهایت دعوا می شود و آخر سر هم گره می خورند به هم، آنوقت تا می خواهی گره را باز کنی پایت را بسته اند و ... همه چیز خیلی زود دیر شده!

پشیمان هم که بشوی فایده ای ندارد. کاری نمی شود کرد. فقط خدا که پشیمان می شود همه کاری می کند. بیداد می کند!

مثل وقتی پشیمان شد و پایم را جلوی همین گل فروشی بست. بست تا چشم در چشم این نرگسها آب شوم.

دلش که بحال کسی نسوخته. هر کاری بخواهد می کند!!!

حالا برف که می بارد یاد خیلی چیزها می افتم که حسین پناهی میان آنها گم می شود. یا شاید همین که فهمیدم حسین پناهی میان آنها گم شده ، یعنی بیادش افتادم!

یعنی اگر بدانیم چیزی تمام شده  باز بیادش می افتیم!

خودش گفته بود آدم همه چیز یادش میره جز یادش که همیشه یادشه. کم کم دارد این زندگی وحشتناک می شود. هرچه بیشتر از مردمش فاصله میگیری، بیشتر یادشان می افتی. آنوقت تنهاییت  غم انگیز تر می شود.

هرچه بیشتر فکر میکنی جای خالیشان بیشتر حس می شود. درست مثل هرکه بامش بیش برفش بیشتر. برای همین هرچه بالاتر می روی محکم تر زمین می خوری و مردم بیشتر خنده شان می گیرد. برای همین تصمیم گرفتم فکر نکنم..

اصلا" کاش این برف نباریده بود!

آدم برفی هیچ ربطی بمن ندارد. وقتی آدم برفی درست نکنی دیگر دغدغه هویج را هم نداری تا برایش دماغ(ق) درست کنی. ولی ذغال نه! ذغال دیگر دغدغه ندارد. اینروزها سیاهی همه جا را گرفته. گول این سفیدی برفها را نباید خورد. اینجوری بهتر است.

راستی داشت یادم میرفت. همین چند سال پش برف که می آمد.....

نیمه روزی از اواسط آبانماه

در آستانه 28 سالگی

دلم هوای باران می کند

ولی نه خبری از باران می شود و نه از تو...        می دانم!

آنهم در این شهر

با مردمی که نیمی از عمرشان در صف بانک سپری شده

اما من حالا با هیچکس کار ندارم

سیگاری می گیرانم و دودش

بالای سرم بی هیچ واهمه ای به هوا می رود

مثل همان توپ قلقلی

که به زمین زدم هوا رفت

و دیگر نیامد

نیامد تا این تن لش تا ابد به انتظارش بنشیند

رفت...

از روی همین نیمکت تا حیاط چند خانه آنطرف تر!

نیامد...

تا باور کنم که تیک تیک ساعت عذاب آورترین خاطره زندگی ست!

حالا چه روی این نیمکت بنشینم

چه پای خم دیوار چند خانه آنطرف تر

دیگر نه خبری از دختر همسایه می شود

و

نه آن توپ قلقلی به زمین می آید

...

مهم نیست...

هرچه هست این شعر باید تمام شود

نیمه روزی از اواسط آبانماه

در آستانه 28 سالگی!

همین کوچه را تا انتها که بروم, می توانم تنهایی ام را ببینم. می توانم ببینم که چگونه دست در دست باد برای روزهای پائیزی ام نقشه می کشد.

حالا آستینم را هم که بالا بزنم دستم به این بنفشه ها نمی رسد. حتی اگر تمام دیوارهای این کوچه را تا انتها رنگ کنم, فرقی نمی کند! دیگر بلندی همه دیوارها یکی شده. فرقی نمی کند هشتاد  یا  هشتادو....  !

این اعداد و این دیوارها وقتی پائیز می آید یکی می شوند. مثل هم. حالا هی بروم تا انتهای این کوچه؟ همان خم اول چشمم رو می شود. مثل دستم. که رو شد. وقتی داشتم بین هشتاد  و هشتادو.... سوسو میزدم.

پائیز که رسید این درختان هم فهمیدند که دارد اتفاقی می افتد. همین حوالی. پائیز که رسید خبری از باد نبود. دیر آمدند. مثل همان مردی که با نیم ساعت تاخیر آمد!!! سراسیمه. وقتی هم که آمدند همه ی اعداد را به هم ریختند. برای همین گم شدم. بین این اعداد. بین هشتاد  و  هشتادو...

بخدا تا همین چند سال پیش تا ده بیشتر بلد نبودم بشمارم. تقصیر مادرم بود. نمی خواست بدانم بعد از ده چه می شود. برای همین می گفت وقتی بزرگ شدی! تا همین چند وقت پیش هم می گفت. ولی من از ده رد شده بودم. سالها بود. رد شدم و هیچکس نفهمید. مثل حالا. مثل حالا که هیچکس نفهمید. آنقدر ایستادم پای این خم دیوار....

حالا دوباره شروع می کنم. یک – دو – سه - ...

بیچاره مادرم.....

هشتاد – هشتادویک – هشتاد و دو – هشتاد و سه - ....

...!؟

درد من حصار برکه نیست. درد ماهیانی ست که حتی فکر دریا هم به ذهنشان خطور نکرده است!

مثلا" همین چند روز پیش، تمام زندگیم را دادم و کتاب خریدم. اسم ندارد. نویسنده هم. تمام برگه های سفیدش مانده تا دستی به حرکت درآید. هرچند سرد. دست تنها نه، که پا می خواهد، رفتن این راه با همه ی سنگلاخ هایش. نه که گاه و بیگاه، که همیشه!

حوصله مان هم که سر می رود، چند برگی نخوانده می گذریم. و گاه نخوانده به آخر می رسیم! مثل همه کتابهایی که خریدم و هیچکس نخواند. سفید بود ولی خواندن داشت. و شاید نوشتن. هیچکس نخواند.

حالا این همه سنگلاخ و این همه برگه سفید، پای لنگ و دستی سرد. آخر این کتاب هم بجایی نمی رسد. وقتی داستان را به این سردی شروع کنی به زمستان نرسیده تمام می شوی. دیگر شوق دیماه دستت را نمیگیرد. اصلا" همان اوایل آبانماه تمام می شوی.

خوب که فکر می کنم میبینم باید مقدمه را خوب بنویسی و یا اسمت خوب باشد. چیزی این میان کم است. چیزی مثل گرمای شهریور. ویا نه!روزهای تابستان را باید بهتر می نوشتی.

فایده ندارد. دستت هم که از اردی بهشت کوتاه شده!!!

بلندی دیوار و کوتاهی دست من ، راه بجایی نبرد. پیچک های روی دیوار هم کاری نکردند. کار از کار گذشته بود.

شاید هم گفتن و نگفتنش فرقی نمی کرد و  نمی دانستم.

نمی دانستم که وقتی همیشه کوتاه می ایی، داری خودت را قمار می کنی.می بازی. دست خوب هم اگر نمک نداشته باشد می بازد.و باختم.

تازه فهمیدم که این تک ها با پیچک های روی دیوار دستشان توی یک کاسه است. برای همین هی پیچیدم چیزی نگفتم.

اصلا" بگذار راحت تر بگویم. دیوار این خانه بلند است و آدمهایش هیچ کوتاه نمی آیند. باید مثل پیچک بالای دیوار این خانه یمانم و بپیچم . آخر آبی می دهند. نوازشی هم شاید....

(حوصله نوشتن ندارم،بی خیال......)

فقط همین!

اینکه هنوز یک پنجره دلداریت می دهد. شبهایت را پر می کند و روزهایت را دلتنگ...تقصیر تو نیست. مقصر تنهایت بود. اصلا" میان این پنجره و دیوار با کاغذ و سیگار تو هیچ رابطه ای نیست. این تیک تیک ساعت است که عذابت می دهد و وقت قراری که معلوم نیست. داستان هم که نمی توانی بنویسی. مردم وقت اضافه ندارند که بنشینندو خاطرات تو را بخوانند و بعد دلتنگی عذابشان بدهد. حقه ام که نمی شود زد. دیگر دردی درمان نمی کند. فقط گاهی اوقات می توانی بنشینی و با کاغذ بازی کنی. بپیچانی اش و بعد بازش کنی و اینکه مثل دلت سیاه شده نگاهش کنی. بپیچانی اش. مثل روزهایی که خودت را می پیچاندی. میرفتی یک جای خلوت گم می شدی. مثل حالا که توی خیابانها گم می شوی و هیچکس را پیدا نمی کنی. مثل حالا که می پیچی و مثل این کاغذ ها سیاه می شوی.

اصلا" بیا راستش را بگو. بگو عاشق پنجره شده ای. بگو دلت را داده ای و قصه خریده ای. بگو گوشه اتاقت کتاب و غصه را یک در میان روی هم گذاشته ای و شبها که حوصله ات سر می رود ورقشان می زنی. نمی خوانی. می ترسی. نگاهشان می کنی و سیگار...

روزی که پنچره خاطراتت را می دزدید. به یواشکی هایت سرک می کشید. می خندیدی. اصلا" فکر فردای گریه را نکردی. یاد بغض و آه و ناله نبودی. داستان می نوشتی. می گفتی. اینکه روزی سیل چشمهایت پشیمانت کند، فکر می کردی روزی عاشق پنجره ها بشوی و بعد دیوار...دیوار...دیو...دیو...دیو...د.......

دیوار رقیبت شده و حسودی می کنی. دلتنگی اینسوی دیوار بهای شادی آنسویش بود که گریبانت را گرفت. از بس که حقه زدی و سیاه شدی. حالا رقیبت شده و حسودی می کنی. 

 ﷼

پشت پنجره که می ایستادم دلم می گرفت. جنسش با حالا فرق میکرد.

شعر و خاطره و خند و گریه و ... همه چیز بود. عشق هم. وقتی هم که رخوت هم آغوشی می آمد،‌ در تو حل می شدم. تو هم که بودی. کنارم. در آغوشم. نه خبری از عقرب زلف کجت بود و نه کمان ابرویت. خودت بودی. مثل مار بمن می پیچیدی و من حل می شدم. در تو. در خوشی. در اینکه عاشقم. بغض هم که دستش بمن نمی رسید. وقتی هم که می آمد نوازش موهایم درمانش می کرد. دلم هم سیاه نمی شد. کاغذ هم نمی خواستم که هی بپیچانم و سیاهش کنم. سیاهی چشمانت....! نه بالاتر از آن هم بود. همین روزهایم! 

 ﷼ 

همین روزهایت هی سیاه و سیاه تر می شود. خودت کمکشان می کنی. دستشان را می گیری و هلشان می دهی وسط کوچه. می کشانی شان پای دیوار و برایشان از خاطراتت می گویی. عذابشان می دهی. خاکستری که می شوند ولشان می کنی و زل می زنی به پنجره. هنوزهم آنسویش ایستاده ای و نئشه بازار راه انداخته ای. سیگار می گیرانی و بوسه می دهی. اینرا از روژ لب روی سیگارت می شود فهمید. می ایستی پشت پنجره و مردم را نگاه می کنی. ولی هنوز آنقدر سر به هوا نشده اند که تورا ببینند. پرده را می کشی و غرق رخوت می شوی. سستی می آید و بعد زمزمه های عاشقانه و گاهی هم شعر. هنوز امید است. پس حرف هم زد. چه شرم عاشقانه ای بپا می شود! 

ادامه دارد....

(متن کامل در اولین فرصت ممکن! شاید هم... )